Boardgame

بعد از تخته‌نرد، یکی از بازی‌هایی که تقریبا در DNA ما ایرانی‌هاست، حکم است و شاید یکی دو بازی مشابهش؛ چیزهایی مثل شلم. البته این بازی‌ها هیچ‌کدام اصالت ایرانی ندارند و تقریبا همه‌شان با کارت‌های استاندارد بازی می‌شوند؛ کارت‌هایی که اصولا از چین شروع شده‌اند، از مسیر کشورهای اسلامی (بیشتر مصر) به اروپا رفته‌اند و از آنجا احتمالا از طریق فرانسه وارد ایران شده‌اند. (حدس می‌زنم فرانسه، چون فرانسه در دوره‌ی قاجار هدف خیلی از ایرانی‌ها بوده و خیلی چیزها از آنجا وارد ایران شده.) در دنیا این بازی‌ها را به اسم Trick Taking می‌شناسند، و قانونشان تقریبا همه‌جا یک‌جور است: یک نفر یک دست (که به آن یک Trick می‌گویند) را شروع می‌کند (به این شروع‌کردن می‌گویند lead) و بقیه باید با قاعده‌ای ادامه بدهند. اکثرشان Must Follow هستند (مثل حکم)، یعنی باید همان خال (suit) را بازی کنند، و معمولا یک حکم (trump، دقیقا همین جناب ترامپ) هم دارند که می‌تواند قانون را بشکند. ...

من عاشق بوردگیمم، و عاشق تاریخ، و تلاقی بوردگیم و تاریخ برای من همیشه جذاب بوده و هست. البته نوع فانتزی شده‌اش، که سنگ بگیر چوب بده و روم را بساز، یا خیلی غرق در جزییات مثل Wargame ها، یا تاریخچه شرکتهای حمل و نقل را هم دوست دارم، اما یک بازی شبیه Freedom: the underground railroad که به تاریخچه برده‌داری میپردازد (و یک بار حتما درباره‌اش مینویسم) و یا بازی مورد بحث امروز، Pax Pamir: Second Edition برای من بیش از آن چیزی که فکرش را بکنید جذاب است. ...